Gillende keukenmeid

Ik heb een gillende keukenmeid gekweekt. Echt waar, een rasechte gillende keukenmeid. Eentje waarbij je telkens verbaasd bent dat je oren niet bloeden.

Niet bewegen

Het gillen kan spontaan optreden. Maar meestal weet je dat het er aan zit te komen. Net zoals de manier waarop je onweer kan horen aankomen, zo hoor je ook dit aankomen. Het begint met dodelijke blikken, stampvoeten en een verhoogd stemgeluid. Dit zwelt dan langzaam aan tot het “jij bent stom” en “laat mij met rust” geschreeuw. Op dit punt is het raadzaam je adem in te houden, geen woord meer te zeggen, doodstil te zitten en als het even kan, niet eens meer knipperen met de ogen. Dat laatste is lastig, want kijken kan ook de druppel zijn.

Doe je niets van dit alles of heb je, zoals in ons geval, te maken met een jonger zusje, dan is het onvermijdbaar. Want dan krijg je hoe dan ook te maken met De Gillende Keukenmeid. Bij ons ook wel beter bekend als mijn oudste dochter van 9.

Gillend speenvarken

Laatst was het weer zo ver. De oorzaak? Het jongere zusje dat niet meer buiten wilde spelen. Natuurlijk ook erg rampzalig. Mijn reactie op het gegil kan erg wisselend zijn. Het is erg afhankelijk van hoe ik mij voel. In deze situatie kon ik mijn lachen niet inhouden. Daar stond ze, buiten op de stoep te gillen, en ik kon alleen maar denken aan hoe onze buren nu zouden denken dat er ergens een varken geslacht werd (of iets dergelijks).

Maar dat ik moest lachen zorgde er wel voor dat ze uit die woede uitbarsting kwam. Waardoor ik op een kalme manier met haar kon praten en uiteindelijk haar even buiten gezelschap had gehouden, tot ook zij zover was om naar binnen te gaan.

De druppel

Er rustig mee omgaan lukt niet altijd. Wanneer je zelf moe bent of in mijn geval overprikkeld, dan is dat gegil net de druppel. Je probeert dan eerst nog kalm te blijven, alle opvoedingsadviezen gaan door je hoofd heen. Alleen wordt je voor je het weet zelf ook boos. 

Niet doen, ik weet het. Maar op sommige momenten is alle rede bij mij ook zoek. Dan gaat het een stap verder en verandert het gillende keukenmeisje in een met deuren slaand monster. Geef je haar geen aandacht, dan kan ze net zolang haar slaapkamer deur dicht slaan tot je er iets van zegt. 

Schuldgevoel

Dat is het moment dat bij mij het schuldgevoel er in knalt. Want ik had niet boos moeten reageren. En dat besef ik mij altijd maar al te goed. Soms is het gewoon niet anders. Gelukkig gaat het bijna nooit verder na het slaan met haar deur. Op dat moment mag ik bij haar komen en gaan we samen bij haar op bed liggen. Even niets anders dan knuffelen. Zodra ik haar vast houd voel ik de spanning uit haar gaan.

Zou ik dit eerder geprobeerd hebben, dan was het niets geworden. Pas op het moment dat de deuren knallen mag ik haar vasthouden. En op sommige momenten heeft ze dat knallen ook nodig. Want dan kan ze al die spanning alleen op die manier er uit krijgen. Tenminste, zo komt het op mij over.

Praten

Wanneer we even een tijdje gelegen hebben, begint ze te praten. Dan wordt duidelijk wat er die dag is gebeurt en waarom ze zoveel spanning in zich had. En het kan werkelijk waar van alles zijn. Klasgenootjes die druk deden, juf die iets gezegd had, haar zusje die naast haar zat, het weer of gewoon moeheid. Terwijl ze praat, houd ik haar vast en luister. En als het nodig is, doe ik het morgen met alle liefde weer. Het is misschien niet perfect. Maar in ons gezin is dit wat op dit moment werkt.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *