Hooggevoeligheid

Hooggevoelig zijn is hip. Tenminste, zo komt het tegenwoordig wel over. Opeens staat het in bijna ieder tijdschrift, word er op tv aandacht aan besteed en steken allerlei hsp coaches hun kop op. Mooi dat er zoveel aandacht aan word besteed! Maar zelf vind ik het moeilijk dat het veelal wordt gebracht dat je als hooggevoelig persoon extra speciaal of bijzonder bent. 

Voor mij is mijn hooggevoeligheid namelijk wie ik ben. Het voelt meer als een karaktereigenschap en niet als iets ‘speciaals’. Het is onderdeel van mij. Ik ervaar dingen gewoon anders dan sommige anderen. Al ben ik daar ook nog maar een paar jaar achter. Ik heb al die tijd gedacht dat iedereen alles hetzelfde voelde. Dat prikkels overal hetzelfde binnen kwam. Alleen dacht ik dat ik er minder goed mee om kon gaan. Niet dus.

Het is wat hoor, als je denkt dat jij zwak bent. Vooral met mijn familie geschiedenis was dit een heel heftig puntje. Na een hele zware burn-out heb ik nee leren zeggen en gelijk voelde ik mij egoïstisch.

Na moeilijke zwangerschappen voelde het alsof ik faalde als moeder. Ik knalde constant met mijn kop tegen een muur aan en al die tijd legde ik de schuld bij mezelf. Dat ik niet goed genoeg was voor het leven. Iedereen leek het zo makkelijk af te gaan. Waarom ik dan niet?

Gelukkig kwamen toen de hulptroepen! En de vraag of ik eigenlijk wel wist dat ik hooggevoelig was. Ehhh… nee? Ik kende het wel. Maar nooit echt in verdiept.

Hooggevoeligheid?

Ach joh, gewoon een term waar mee gegooid wordt door psychiaters en psychologen. Tenminste, dat was wat ik altijd had gedacht. Tot die middag. Die heerlijke middag.

De inzichten die volgden hebben mij weer kennis laten maken met mijzelf. Ik was niet zwak, anderen hadden het echt niet makkelijker en dat ik zo overprikkeld was, dat was niet falen. Ik heb geleerd om van mezelf te houden en te accepteren dat ik ben wie ik ben. Maar vooral dat niemand hetzelfde is.

Eigenlijk is dat de waardevolste les die ik geleerd heb. Dat ik een herinnering als heel heftig kan ervaren, ongeacht hoe lang geleden het heeft plaatsgevonden, betekent niet dat een ander dit ook zo voelt. Mijn man heeft dat bijvoorbeeld niet. Een herinnering bij hem is gewoon een herinnering. Hij voelt niet de emoties van toen. Ik dus wel. Wat het soms verdraaid beroerd maakt, aangezien mijn hoofd op elk willekeurig moment de meeste heftige herinneringen kan oprakelen. Dus als je mij (bijna) ziet huilen in de supermarkt, dan komt dat waarschijnlijk daardoor. Of omdat ik een pot op mijn voet heb laten vallen. Soms net zo pijnlijk.

Inmiddels heb ik veel gelezen en geleerd over hooggevoeligheid. Ik begrijp mijn man een stuk beter en ik kan ook aan hem uitleggen hoe het bij mij zit. Erg fijn in een huwelijk!

Daarnaast heb ik ook nog twee dochters, van 6 en 9 jaar. Mijn oudste is een kopie van mijzelf. Een jonge kloon. In alles. Werkelijk waar in alles. Ik word dan ook dagelijks geconfronteerd met hoe zo’n maf en moeilijk persoon ik eigenlijk ben. Zij heeft overduidelijk ook mijn hooggevoeligheid meegekregen. En wat heeft ze het er soms moeilijk mee! Ik heb geprobeerd haar uit te leggen dat papa dingen anders mee krijgt. Dus sindsdien krijgt hij te horen dat hij er niets aan kan doen als hij haar niet begrijpt. Want hij is anders. Niet helemaal wat ik bedoelde, maar als het haar helpt (oftewel, minder boos maakt), dan is deze mama blij!

Mijn jongste is op een heel andere manier hooggevoelig. Waar mijn oudste wegloopt voor prikkels, wil deze dame ze juist opzoeken. Die wil zich omdompelen in prikkels, als ze de kans krijgt. Standjes krijgen vind ze moeilijk, dan gaat ze gelijk huilen. Ze is ontzettend zachtaardig en waar je bij mijn oudste rechtsom gaat, moet je het bij haar linksom benaderen.

De oudste lijkt op mij en dus is dat voor mij veel makkelijker. Ik weet exact hoe ze denkt en wat ze voelt. De jongste ben ik nog steeds aan het ontdekken. Bij haar moet ik erover nadenken hoe ik iets zeg of doe, het komt niet automatisch. Soms lastig, maar aan de andere kant ook ontzettend mooi.

Want hooggevoeligheid komt niet met een standaard stappenplan. Niet iedere persoon is het op dezelfde manier. Het was een hele ontdekking voor mij om te weten dat ik dit ben. Dat mijn kinderen dit zijn. Maar dat er ook nog eens zoveel mooie verschillen in zitten, dat vind ik pas een ontdekking!

We willen zo graag mensen in 1 hokje stoppen. Als je daarin zit, voldoe je aan alles wat bij dat hokje hoort. Maar zo werkt dat niet. Wij mensen bestaan uit meerdere hokjes. We hebben in vele hokjes een hand of een voet zitten. En soms pas je heel mooi in 1 hokje, maar kijk je verder, dan zul je ontdekken dat je toch ook wel in andere hokjes past. Het is dan ook niet erg om in hokjes te denken, zolang je maar weet dat het geen harde muren heeft en je meerdere kunt hebben.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *