Verandering – door Sarah

Ook al had ik me zo voorgenomen geen blog te schrijven over corona, het heeft zo’n invloed op mijn leven dat ik me er toch aan waag.

In een tijd waarin onze bewegingsvrijheid best wel wat beperkt word, in ieder geval bepaalde dingen een stuk minder aantrekkelijk geworden zijn, merk ik wat voor invloed dit op mij en mijn stemming heeft.

Met Gilles de la Tourette ben je al vatbaarder voor depressies. En de hooggevoeligheid maakt het niet makkelijker. Ik voel onrust en angst in m’n lijf als ik op straat loop. Winkels mijdt ik terwijl ik het voorheen heerlijk vond om met m’n kinderen doelloos naar de stad te slenteren, daar over de markt te struinen voor fruit en groente en dan wat lekkers eten en drinken bij een cafeetje. Maar het kan even niet meer.

Naar de stad gaan vind ik niets meer aan. En zoals gelukkig velen met mij vind ik het niet erg om even m’n dingen wat anders te doen en je aan de regels te houden hoe krom ze soms ook zijn. Ik ben geen complot denker en sta daar ook niet voor open. Liever denk ik aan hierna. Positief. Met humor. Maar aan het hele virus zit geen humor. 

Over dat gesproken…mijn humeur is sinds ik veel minder loop om op te schieten. Het lijkt of m’n humor en humeur op reis zijn gegaan. Een trektocht naar een land ver van hier en zonder corona.

Dingen gaan anders. En al draag ik met liefde m’n steentje bij aan de maatschappij, ik voel me er niet meer thuis. Mensen met hun complottheorieën. Met hun mentaliteit soms. Hun gemopper. Het ontkennen van een virus. Het protesteren. Het verzetten tegen regels. Het bedenken van theorieën dat we in een dictatuur komen… en dat wereldwijd.

Het maakt me onrustig. En probeer alles langs me heen te laten gaan en gewoon m’n ding te doen.

Ondertussen probeer ik de tijd te gebruiken om naar m’n eigen wereld te kijken. Wat heb ik nodig? Wat heb ik om dankbaar voor te zijn? Wat mis ik? Het is een mooie gelegenheid om de balans op te maken. En op te ruimen. Nu we meer thuis zijn en ik echt beweging nodig heb om m’n hoofd rustig te houden ruim ik op. Alles moet eraan geloven. De woonkamer is over de kop gegaan. De overloop. De kamers van de kinderen. En nu dat alles klaar is vraag ik me af wat ik nu moet doen.

Mijn stemming verandert en de onrust neemt, net als de huilbuien, toe.

Ik raak geprikkeld van de meest normale dingen en trek het liefste de hele dag een dekbed over me heen tot deze fase voorbij is. En het buiten ook weer gezelliger word. Ik heb niets met de herfst en winter periode. Kerst vind ik vreselijk. Omdat het me herinnert aan dingen die niet gezellig waren. Sterker nog: rond deze periode was het geweld en agressie het ergste. De kinderen reageren op hun eigen stress die ook in hun lijf zit. En hoewel ik ieder jaar braaf een boom opzet en er iets van wil maken, heb ik er nu echt totaal geen zin in!

In deze tijd voelt het of alles om me heen verandert en ik zelf alle ballen niet meer hoog kan houden.

Het is niet erg om niet alle ballen in de lucht te houden. Als ze vallen blijven ze nog door stuiteren. Ze liggen niet stil. En zolang er geen stilstand is, is er beweging. Zolang er beweging is is er vooruitgang. Zolang er vooruitgang is is er hoop. Zolang er hoop is is er leven. En waar leven is is liefde. En waar liefde is worden er verbindingen gemaakt om in beweging met elkaar te blijven.

Deze periode gaat voorbij. Een moment van bezinning, van relativeren en even stilstaan bij je eigen binnenwereld is nog niet eens zo’n gek iets.

Nu we toch zo op onszelf worden aangewezen kunnen we het toch maar beter positief benaderen?

Maar met mijn humor en humeur ergens in een land waar de zon volop schijnt en een gevoel van onrust en angst die rondgieren in m’n lijf hoop ik zo dat deze periode snel voorbij gaat en het “normale” leven waar we denk ik allemaal naar verlangen, weer snel terugkomt.

Blijf gezond. En pas een beetje op elkaar. Want liefde is dat wat ons verbindt juist in deze donkere tijden waarin depressies sneller opzetten dan normaal.

Juist in een tijd waarin we misschien ver verschillen met onze meningen en juist nu er meer risico’s zijn op het exploderen van een situatie.

Juist nu. Nu we elkaar nodig hebben om hieruit te komen.

Juist in deze tijd waarin de feestdagen voor de deur staan, de druk vaak hoger is om gezellig te (moeten) zijn.

Waarin het donker buiten overheerst. 

Laten we gewoon proberen elkaars licht te zijn…


Na een nare en destructieve relatie wil Sarah graag een herkenningspunt zijn voor anderen uit een soortgelijke situatie. Dit doet ze op haar eigen website:  http://deuilskuikens.nl/

Ze schrijft over haar leven en wat meegemaakt is. Maar geeft ook informatie over huiselijk geweld en waar je terecht kan voor hulp. Maar bovenal wil ze hoop creëren. Voor hen die bang zijn om voor zichzelf te kiezen, er is altijd een weg.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *