Gevloerd – door Sarah

Gevloerd ben ik. Al weken lang. Een wrak. Met wallen van prijzenswaardige lengte, met een humeur om onder een deken te blijven liggen tot deze ellendige fase voorbij is. En liefst al deze fases.

Waarom dacht ik dat ik ook maar een kans zou maken? Dat ik dit alleen op kon lossen? 

Tergend sleep ik me voort als de wekker gaat. Als een soort moderne zombie sleep ik de trap af, ervoor nog kleren bijeenrapend voor de kleine draak, zodat die niet in luier en pyjama naar school hoeft. Gekwek aan m’n kop. Ik roep dat ik eerst wakker wil worden. Ga maar tv kijken. Ondertussen rommel ik in de keuken… thee..brood… broodtrommel… brood voor nu… medicijnen… spuitje… waar is dat  spuitje?

De tas is ingepakt. Thee gezet. Brood gesmeerd. Nu eerst eten. De draak kleed ik gauw aan… schoenen aan… jas aan… kom we kunnen. 

Kleine draak pakt m’n hand vast. Kwebbelt erop los. Ik reageer op wat ze zegt maar heb eigenlijk geen idee wat de logica in de zinnen is. Maar misschien moet ik de logica even niet willen snappen en haar er gewoon even laten zijn.

Haar trauma’s spelen op. Zij, en dus ik ook, slapen slecht. De dagen zijn lang de nachten te kort. En dat al drie weken lang. Ze vroeg me laatst waarom ik zo vaak boos op haar word. En ik antwoord omdat mama moe is. Maar dat ik niet boos ben op haar! 

Ja waarom? Omdat ik boos ben! Boos op dit gebeuren. Boos op de hulpverlening die maar niet lijkt te willen gaan lopen. Boos op de veroorzaker die doet of hij zielig en slachtoffer is… boos omdat ik moe ben. Omdat de kleine draak niet luistert. In haar eigen wereld zit en om alles wat ik en grote broer zeggen begint te huilen. Nee het is geen gehuil meer, het is gekrijs! En we daar niet tegen kunnen. Omdat het de trauma’s bij ons ook triggert.

Boos omdat m’n eigen trauma’s nog niet uit m’n systeem zijn. Boos om alle gevoelens die door m’n lijf gieren.

Ik wil rust! Gewoon even rust! Even niet denken. Even niet voelen. Even niets. Gewoon er zijn.

Het is 1 uur s nachts. Ik hoor het huilen door de babyfoon heen. Ik lag nog wakker en spring uit bed naar haar toe .

Daar zit ze weer, m’n kleine meisje.  Ze steekt haar armpjes uit en ik til haar op. Ze legt haar hoofdje op m’n schouder en ik wieg haar. Ik voel haar natte tranen op m’n wang. En mijn tranen vermengen zich met die van haar. Haar warme lijfje bibbert van angst. Ze klemt zich dicht tegen me aan. Ik leg haar naast me omdat dat nu de enigste plek is waar ze zich veilig voelt. Haar kontje nesteld zich tegen m’n schouder aan. Met haar knuffel dicht tegen haar aan kijkt ze me met glazige oogjes aan. “Welterusten puppy”, fluister ik naar haar.

“ Slaap lekker mama, ik hou heel veel van jou.”.

“ Ik ook van jou pup! Heel veel.”. 

Dan valt ze  in een onrustige slaap, waarin ik zelf amper kan slapen. 

Ik hou haar vast. En hoop dat haar monsters gauw omgezet kunnen worden in mooie dromen. In gewoon goed slapen en weer goed mee kunnen draaien op school. Dat ze niet meer om alles hoeft te huilen of boos word en een driftbui krijgt. Dat ze gewoon kan zeggen wat er is en niet terug kruipt naar baby zijn. 

Want als zij mooie dromen heeft, betekent dat dat ik ook niet meer zo  wakker lig.

Na een nare en destructieve relatie wil Sarah graag een herkenningspunt zijn voor anderen uit een soortgelijke situatie. Dit doet ze op haar eigen website http://deuilskuikens.nl/

Ze schrijft over haar leven en wat meegemaakt is. Maar geeft ook informatie over huiselijk geweld en waar je terecht kan voor hulp. Maar bovenal wil ze hoop creëren. Voor hen die bang zijn om voor zichzelf te kiezen, er is altijd een weg.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *